In mijn eigen twintiger jaren was ik vaak zoekende...

De gevolgen van het herseninfarct dat mijn vader kreeg toen ik vijftien was, waren — en zijn — nog steeds voelbaar.

Binnen ons gezin, maar ook in mij.

Het was een vorm van levend verlies: iemand is er nog, maar niet meer zoals daarvoor.

Juist in mijn twintiger jaren kwam dat opnieuw naar boven, in een fase waarin er veel verandert en de druk om keuzes te maken groot is.

Ik voelde me regelmatig verdwaald. Alsof ik probeerde vooruit te gaan, zonder echt te weten waarheen.

Ik studeerde Maatschappelijk Werk en Dienstverlening en werkte in de zorg met verschillende doelgroepen.

Daar zag ik hoe waardevol ondersteuning kan zijn, maar ook hoe ingewikkeld het zorgsysteem soms is...

Met wachttijden, labels en drempels, waardoor niet iedereen op tijd de juiste plek vindt.

Precies daarom ontstond Twintiger Kompas.

Een online welzijnsinitiatief voor jonge vrouwen in hun twintiger jaren die vastlopen in keuzestress, prestatiedruk of zelftwijfel — en behoefte hebben aan ruimte om stil te staan, zonder meteen “in een traject” te hoeven.

Mijn missie is om de kloof te overbruggen tussen niets doen en therapie.

Want je hoeft niet ziek te zijn om wél steun te verdienen 🤎